De villa in Rogoznica was klaar. De gast kwam uit Tsjechië. Alles was bevestigd.

Wat niemand Ivo had verteld, was wat de gast zou rijden.

Hij zag het voordat de gast zelfs maar uit de auto stapte. Een Porsche, netjes geparkeerd onder de moerbeiboom aan het einde van de weg — precies waar gasten parkeren wanneer de villa geen privéparking direct voor het huis heeft. Ivo staarde er even naar. Toen belde hij mij.

"Ivana. Hij staat al geparkeerd onder de moerbeiboom."

"Goed," zei ik. "Dat is waar gasten parkeren."

"Ivana. Hij rijdt in een auto die dit hele dorp zou kunnen kopen."

Er viel een stilte.

"Weet hij dat onze parkeerplaats niet direct voor het huis is?"

"Ivo," zei ik. "Hij weet het. Hij heeft de villa zelf gekozen."

Dit waren de begindagen van luxetoerisme in Kroatië. De dagen waarin villaeigenaren nog leerden dat de gast in de Porsche soms precies de gast is die de moerbeiboom wil. Die de stenen muren wil en de geur van de zee en de eigenaar die de baai uit het hoofd kent. Wie alles kan kopen — en dit kiest.

Marek vestigde zich in. De Porsche bleef de hele week ongestoord onder de moerbeiboom staan.

En dan, op de laatste dag, kwam hij naar Ivo met een eenvoudig verzoek.

"Zou je me mee uit kunnen nemen op de boot? Ik wil Primošten zien. De nabijgelegen baaien. Alleen wij samen."

Ivo nam hem mee. Een klein bootje, een Tsjechische miljoenair, en een stuk Dalmatische kustlijn dat geen hotelvervoer of georganiseerde rondleiding hem ooit zo had laten zien — langzaam, stilletjes, met iemand die op dat water was opgegroeid.

Ze kwamen uren later terug. Marek was verbrand en glimlachte.

Hij gaf Ivo meer fooi dan het weeklijkse villatarief.

De villa waar dit alles gebeurde is Villa Feronia — een van onze geverifieerde panden in Rogoznica, gelegen boven een baai die Ivo beter kent dan wie dan ook. Als je wilt begrijpen wat we bedoelen met het echte Kroatië, begin daar.

De moerbeiboom staat nog steeds daar. Net als de boot.